Lisowie wraz z Gryfitami – Świebodzicami należeli do fundatorów opactwa Jędrzejowskiego, z którymi tworzyli prawdopodobnie jeden ród.
Piotr Lis, syn Pakosława ze Mstyczowa, a brat Ottona ze Mstyczowa kanclerza polskiego w latach 1335–1866 i Andrzeja kasztelana tarnowskiego w 1463 roku był dziedzicem Gniewięcina na początku XIV wieku. W wieku XVI Gniewięcin należy już do rodziny Płazów herbu Topór. W wieku XVII właścicielami Gniewięcina zostali Dobińscy z Dobin w Łęczyckiem, herbu Rola, których jedna gałąź przez długi czas zamieszkiwała w województwie krakowskim. Pierwszym właścicielem Gniewięcina, z tego rodu, był Grzegorz Dobiński, syn Jana zmarły w 1679 r. w Gniewięcinie.
Z koligacji po żeńskiej linii potomków Dobińskich w wieku XIII właścicielem został Antoni Dembiński. W 1830 roku własność dóbr przejmuje Kazimierz Lanckoroński jako spuściznę po swym ojcu Antonim, który to w roku 1872 sprzedaje dobra Gniewięcin Bolesławowi Łuniewskiemu. Z początkiem XX wieku majątek został rozparcelowany.