W badaniach funkcjonalnych opisywano także cytotoksyczność wobec komórek wątrobowych, co łączono z potencjałem do wywoływania ciężkich zatruć.
Metody wykrywania Ocena ryzyka związanego z cereulidyną obejmuje zarówno identyfikację szczepów B. cereus zdolnych do wytwarzania toksyny wymiotnej, jak i bezpośrednie oznaczanie samej toksyny w materiale żywnościowym lub hodowlanym. W diagnostyce molekularnej stosuje się testy PCR ukierunkowane na geny klastra ces, a do oznaczania toksyny w próbkach żywnościowych wykorzystuje się metody chromatografii cieczowej sprzężonej ze spektrometrią mas, a także podejścia oparte na spektrometrii mas i testach biologicznych/cytotoksycznych.
Zasięg w obrębie grupy Bacillus cereus i warianty strukturalne toksyny Grupa bakterii Bacillus cereus sensu lato obejmuje kilka blisko spokrewnionych gatunków, m.in. B. cereus sensu stricto, B. thuringiensis, B. anthracis, B. mycoides, B. pseudomycoides oraz B. weihenstephanensis. Zdolność do wytwarzania cereulidyny stwierdzono u B. cereus sensu stricto, podczas gdy pozostałe gatunki kompleksu mogą być związane z innymi czynnikami zjadliwości (np. enterotoksynami odpowiedzialnymi za postać biegunkową zatruć) lub pełnić odmienne role ekologiczne.