Jego pismo zdradzało braki w podstawowej wiedzy na temat wewnętrznej sytuacji politycznej imperium mogolskiego, chociażby poprzez fakt, iż zaadresowane było nie do Dżahangira, a do jego ojca Akbara. W tym sensie było raczej zawstydzającą przeszkodą, nie zaś pomocą czy wsparciem. W dodatku zredagowano je nie w jednym z języków używanych w Indiach, a w języku europejskim. Co do tego, który był to język, w literaturze nie ma zgody. Jedne mówią o języku portugalskim, używanym wówczas na dosyć szeroką skalę jako lingua franca przez handlujących z Indiami Europejczyków. Inne twierdzą z kolei, iż była to łacina, tradycyjny język dyplomacji europejskiej. Niezależnie od tego, która wersja jest prawdziwa, musiało być przetłumaczone przy pomocy portugalskiego jezuity, w zasadzie wroga i rywala Anglików. Cesarz mimo wszystko przyjął Hawkinsa bardzo serdecznie, w pewnym sensie traktując przybysza jako egzotyczną ciekawostkę. Wstępnie zezwolił Anglikowi na otwarcie faktorii na indyjskim wybrzeżu, co tylko wzmogło ambicje kupca.