W kampanii wrześniowej był w Kwaterze Głównej Armii „Modlin” na stanowisku oficera sztabu dowódcy artylerii. 26 września 1939, po rozwiązaniu armii, został przydzielony do 41 Dywizji Piechoty. Dostał się do niemieckiej niewoli i został osadzony w Oflagu VII A Murnau.
Po uwolnieniu z niewoli wrócił do kraju, został przyjęty do Wojska Polskiego, awansowany na podpułkownika i wyznaczony na stanowisko szefa artylerii 3 Pomorskiej Dywizji Piechoty. 18 maja 1948 został aresztowany w tzw. sprawie zamojsko-lubelskiej. Wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego IV we Wrocławiu z 9 stycznia 1951, wydanym na sesji wyjazdowej w Poznaniu, został skazany na podstawie art. 86 § 2 kk WP na czternaście lat więzienia. W 1957 został uniewinniony. Zmarł 8 czerwca 1984. Został pochowany na cmentarzu komunalnym przy ul. Szpitalnej w Żarach (kwatera 9, grób 28).
Był żonaty z Eugenią (1905–1950), z którą miał dwóch synów: Tadeusza Jerzego, ps.