Miejscowość odnotowano również w historycznych rejestrach poborowych. W 1510 w Gninie odnotowano 18 łanów, z tego 12 łanów było osiadłych i gospodarowali na nich wieśniacy uprawiający po jednym łanie, 6 łanów było opuszczonych i uprawiali je dziedzice. We wsi stała też karczma, ulokowana na jednym łanie. W 1530 odnotowano pobór podatków z 6 łanów, oraz 3 grosze od karczmy. W 1563 miał miejsce pobór z 6 łanów, od dwóch karczm dorocznych i dwóch komorników. W 1566 pobrano podatki z części należącej do Wojciecha Gnińskiego, który zapłacił od jednego łana, karczmy dorocznej oraz 4 zagrodników. Z części Piotra i Wawrzyńca Gnińskich pobrano opłaty z 4 łanów, 4 zagrodników oraz karczmy dorocznej. W 1581 pobór odbył się z części Kaspra oraz Jakuba Gnińskich z 3 półłanków, 1/8 łana karczmarskiego, 3 zagrodników, a z części należącej do Bartłomieja „Lazenskiego” od półłanka, 1/4 łana karczmarskiego oraz jednego zagrodnika.
W okresie reformacji do 1618 r. istniał tutaj polski zbór luterańskiHenryk Merczyng, Zbory i senatorowie protestanccy w dawnej Rzeczypospolitej, Warszawa 1904, s. 25.. do którego uczęszczali także dysydenci z GrodziskaPaweł Anders: "Grodzisk Wielkopolski", Wydawnictwo WBP, Poznań 1995, , Str. 51-52.