Reżyserem został Rou, będący już uznanym twórcą baśni filmowych. Mimo zakończenia Konika Garbuska w 1941 roku, jesienią tego samego roku Rou był zajęty wydawaniem propagandowego filmu Wojenny almanach filmowy nr 7. Z powodu niemieckich działań wojennych filmowców ewakuowano do Stalinabadu, a produkcję, roboczo nazwaną Koniec Koszczeja Biessmiertnogo, rozpoczęto w 1942 roku. Prace nad scenariuszem ukończono w 1943 roku. Szef Wydziału Agitacji i Propagandy KC WKP(b), Gieorgij Aleksandrow, krytycznie odniósł się do tekstu i zwrócił się do pisarza Aleksieja Tołstoja o jego ocenę. Tołstoj ocenił scenariusz wyjątkowo negatywnie: „Uważam ten scenariusz za koniunkturalny, artystycznie fałszywy, niepopularny, jego patriotyzm jest naprawdę wulgarny i dlatego nieodpowiedni”.
Aleksandrow, kierując się opinią Tołstoja, zwrócił się do innych sekretarzy KC WKP(b) – Andrieja Andriejewa, Gieorgija Malenkowa i Aleksandra Szczerbakowa – z prośbą o zakazanie pracy nad filmem, który określał jako „fałszerstwo rosyjskiego folkloru bajkowego”. Niemniej jednak, po przejrzeniu scenariusza, został on zatwierdzony i film skierowano do produkcji.