U samca biodra tylnej pary odnóży zaopatrzone są w mały guzek, a płytki zabiodrzy są ostro wystające.
Odwłok ma rowek wzdłuż krawędzi ostatniego widocznego sternitu przy wierzchołku odgięty do wewnątrz. Wierzchołek ostatniego widocznego sternitu jest u samca głęboko wycięty. Genitalia samca cechują się płatem środkowym edeagusa z delikatnie ząbkowanymi brzegami bocznymi i stępionym wierzchołkiem. Brak jest w jego budowie istotnych różnic między podgatunkami.
Biologia i ekologia thumb|left|Kopulująca parka thumb|left|Imago prowadzące żer uzupełniający na liściu Owad rozmieszczony od nizin po rzędne 1000 m n.p.m. Zasiedla pobrzeża lasów, prześwietlenia i polany śródleśne, zarośla, zbiorowiska ruderalne, ogrody i parki.
Larwy podgatunku nominatywnego rozwijają się w wiciokrzewach, szakłakach i śnieguliczkach. Doniesienia o ich rozwoju w brzozach, bukach, dębach, jesionach, różach i olszach uznawane są współcześnie za wątpliwe. Rozwój A. c. johanidesi stwierdzono wyłącznie w wiciokrzewach.