W 1704 uzyskał zgodę na scedowanie synowi Fedorowi (Teodorowi) ciwuństwa twerskiego wraz ze wsią Widejki oraz starostwa likowiańskiego. W 1710 uczestniczył jako poseł Księstwa Żmudzkiego w obradach Walnej Rady Warszawskiej.
Po 1720 jego działalność publiczna uległa ograniczeniu; zajmował się głównie sprawami majątkowymi i podziałem dóbr między synów. Jak inni Połubińscy odpisywał się „z Łubna”, choć nie był właścicielem tej miejscowości). Posiadał plac w Rosieniach oraz w Twerach. W 1704 uzyskał zgodę na przekazanie tego drugiego na rzecz Kościoła. W 1726 wystawił dla żony tzw. communicatio juris na ciwuństwo twerskie i w tym samym roku ostatecznie zrzekł się tego urzędu na rzecz syna Józefa. Zmarł pod koniec 1726.
Z małżeństwa z Klarą z Sipowiczów miał synów: Fedora (Teodora), starostę likowiańskiego; Józefa, który przejął po ojcu ciwuństwo i dzierżawę twerską; oraz Krzysztofa (zm. 1766), występującego w 1731 z tytułem ciwunowicza twerskiego, późniejszego starostę kurklańskiego i od 22 czerwca 1748 sędziego ziemskiego słonimskiego.