Maria Ignacja Isacchi (właśc. Angela Caterina Isacchi; ur. 8 maja 1857 w Stezzano, zm. 19 sierpnia 1934 w Seriate) – włoska zakonnica, założycielka i pierwsza przełożona generalna Instytutu Sióstr Urszulanek Najświętszego Serca Jezusowego, czcigodna służebnica Boża Kościoła katolickiego.
Życiorys Urodziła się jako dziesiąte z jedenaściorga dzieci Giovanniego Isacchiego i Olivii Sigoli. Jej brat, Don Luigi, pełnił funkcję przewodnika duchowego w seminarium w Bergamo i był spowiednikiem późniejszego papieża Jana XXIII.
W 1874 roku rozpoczęła naukę w Vercurago w kolegium prowadzonym przez Siostry z Somasca. Pod wpływem duchowości św. Hieronima Emilianiego odkryła powołanie zakonne i 21 listopada 1879 wstąpiła do Instytutu Sióstr Urszulanek z Somasca. 4 grudnia 1880 przyjęła habit oraz imię zakonne Maria Ignacja, a rok później, 15 grudnia 1881, złożyła profesję zakonną. W tym okresie uzyskała również dyplom nauczycielki szkoły podstawowej.
W latach 1883–1885 pracowała jako nauczycielka, a następnie dyrektorka w Kolegium Cittadini w Ponte San Pietro. 14 października 1889 biskup Bergamo, Gaetano Camillo Guindani, mianował ją wikariuszką generalną instytutu oraz mistrzynią nowicjuszek.