Ignacy Aláez Vaquero i 10 towarzyszy (ur. od 1872 do 1918, zm. 1936) – grupa jedenastu hiszpańskich męczenników, ofiar prześladowań religijnych okresu hiszpańskiej wojny domowej, zamordowanych z nienawiści do wiary (łac. in odium fidei) w latach 1936–1937 w prowincji Madryt. Czcigodni słudzy Boży Kościoła katolickiego.
Geneza męczeństwa Po wybuchu wojny domowej w lipcu 1936 roku, Kościół katolicki w Hiszpanii stał się obiektem systematycznych prześladowań ze strony milicji republikańskich. Grupa ta składa się głównie z alumnów Seminarium Duchownego w Madrycie. Po zajęciu gmachu seminarium przez siły rewolucyjne, milicjanci weszli w posiadanie list studentów, co umożliwiło im odnalezienie młodych mężczyzn w ich domach rodzinnych lub miejscach ukrycia na terenie miasta i okolicznych miejscowości (m.in. Fuencarral, Ciempozuelos).
Ofiary W skład grupy jedenastu hiszpańskich męczenników wchodzą: Ignacy Aláez Vaquero (ur. 1 lutego 1914 w Madrycie, zm. 9/10 listopada 1936 w Fuencarral). Student III roku teologii w Seminarium Conciliar de Madrid. Pochodził z religijnej rodziny;