Ustawa ta wprowadzała szereg rozwiązań ograniczających pozycję właściciela ziemi, w tym określenie maksymalnego pułapu czynszów dzierżawnych, co miało zapobiegać nadmiernemu obciążeniu ekonomicznemu dzierżawców. Ponadto w istotnym stopniu ograniczono możliwość wypowiadania umów dzierżawy, wzmacniając stabilność użytkowania gruntów przez drobnych rolników. Szczególnie istotnym elementem regulacji było zagwarantowanie kontynuacji stosunku dzierżawnego przez rodzinę dzierżawcy w przypadku jego śmierci, co miało znaczenie zarówno społeczne, jak i produkcyjneJarosław Mioduszewski, Znaczenie dzierżawy w zagospodarowaniu gruntów rolnych Skarbu Państwa, Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2020, s. 201–231..
Dążenie ustawodawcy do trwałego ustabilizowania sytuacji prawnej drobnych dzierżawców znalazło swój wyraz w ustawie z 1932 r., która obejmowała około 200 tys. osób korzystających z dzierżawy gruntów rolnychUstawa z dnia 18 marca 1932 r. o wykupie gruntów, podlegających ustawie w przedmiocie ochrony drobnych dzierżawców rolnych. Dz. U. 1932 nr 30, poz. 307.. Akt ten wprowadzał możliwość wykupu dzierżawionych gruntów przez dzierżawców, nawet wbrew woli właściciela ziemskiego, co stanowiło daleko idącą ingerencję w prawo własności.