Antoni Mickiewicz (ur. , zm. 9 lutego 1918 w Bobrujsku) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 17 (5) marca 1868 w rodzinie mieszczańskiej z guberni mińskiej jako syn Jana. Był katolikiem. Wykształcenie podstawowe otrzymał w czteroklasowej szkole w Mińsku.
jako podoficer rozpoczął służbę w armii rosyjskiej. , po ukończeniu Wileńskiej Szkoły Junkrów Piechoty, został mianowany podporucznikiem. Pełnił służbę w 120 sierpuchowskim pułku piechoty w Mińsku. Awansował na kolejne stopnie: porucznika ( ze starszeństwem z ), sztabskapitana ( ze starszeństwem z ) i kapitana ( ze starszeństwem z ). W szeregach 120 pp walczył w czasie I wojny światowej. Był kontuzjowany, a jako chory skierowany do szpitala.
25 listopada 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji. Był dowódcą III batalionu 2 pułku strzelców polskich. Wyróżnił się 7 lutego 1918 w pierwszej bitwie o Żłobin, w trakcie której został „ugodzony kulą w brzuch z odleglości kilku kroków przez bolszewika, który zаczaił się za płotem”. Zmarł dwa dni później w szpitalu polowym w Bobrujsku i został pochowany na miejscowym cmentarzu katolickim. Na życzenie rodziny jego zwłoki zostały ekshumowane, przewiezione do Mińska i złożone na Cmentarzu Kalwaryjskim.