Obrzędowy taniec z bębnem królewskim () – widowisko wywodzące się z Burundi, łączące zsynchronizowane uderzanie w bębny z tańcem, tradycyjnymi pieśniami i recytowaniem poezji heroicznej, uznawane przez mieszkańców tego kraju za fundamentalny element ich tożsamości i dziedzictwa kulturowego.
W 2014 roku podczas odbywającej się w Paryżu 9. sesji Międzyrządowego Komitetu ds. Ochrony Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego tradycja wpisana została na listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO.
Charakterystyka thumb|left|Tradycyjne bębny używane do rytualnego tańca (2006) Do wykonania rytualnego burundyjskiego tańca wymaganych jest użycie kilkunastu bębnów (ok. tuzina), które ustawiane są w półkolu wokół jednego, centralnie ustawionego bębna, zwanego inkiránya. Łączna liczba bębnów zawsze jest nieparzysta. Instrumenty wykonywane są z drewna pozyskiwanego z miejscowych gatunków drzew: , i i mają ok. 1 m wysokości, zaś ich średnica wynosi od 30 do 50 cm. Na każdym instrumencie gra jeden bębniarz, używając pałek, które noszą nazwę imirisho. Gra na części z bębnów (zwanych amashaako) odbywa się w sposób ciągły, natomiast rytm pozostałych (określanych mianem ibishikizo lub intiimbo) dostosowywany jest do rytmu wyznaczanego przez bęben główny.