Na Zanzibarze i w Bagamoyo przebywał również Henryk Sienkiewicz, który opisał swoje doświadczenia w reportażach zebranych w Listy z Afryki. Jednym z pozytywnie ocenianych aspektów brytyjskiej obecności była konsekwentna polityka zwalczania niewolnictwa oraz handlu ludźmi, prowadzonego wcześniej na dużą skalę z Zanzibaru. W tym samym czasie na obszarach dzisiejszej Tanzanii coraz liczniej osiedlali się Hindusi, korzystający z przywilejów nadawanych przez sułtana Zanzibaru, a brytyjska dominacja sprzyjała dalszemu wzrostowi ich znaczenia gospodarczego. Od 1889 roku kontynentalna część dzisiejszej Tanzanii – Tanganika – znalazła się pod kontrolą Niemiec, podczas gdy Zanzibar pozostawał protektoratem brytyjskim rządzonym przez sułtana, przy czym Brytyjczycy utrzymali zwierzchnictwo nad wyspą, akceptując jednocześnie przekazanie lądowej Tanganiki pod wpływy niemieckie.