Podczas II wojny światowej Koenig z córką przebywała w Czerniowcach na tournée, gdzie pozostali do 1940 roku. Następnie występowała w Kiszyniowie w teatrze żydowskim pod dyrekcją , min. w przedstawieniach w reżyserii Sterbnerga: „Roite Pomerantzen” (pol. Czerwone pomarańcze), a także w reżyserii Abby Lwa: „Kol Nidrei” (pol. Wszelkie ślubowania) Pereca Markisza, „Di kiszefmacherin” (pol. Czarodziejka) Abrahama Goldfadena, a także w reżyserii Alberta Segalescu „Dzieje Tewji Mleczarza” Szolema Alejchema.
Po wkroczeniu wojsk niemieckich i rumuńskich do Besarabii, teatr ewakuowano do Taszkentu, gdzie występowała w teatrze rozrywkowym, a następnie odbyła tournée z trupą artystyczną, odwiedzając fabryki, szpitale i jednostki w Związku Radzieckim, w tym w Nowosybirsku i Archangielsku.
W 1946 roku wraz z córką wróciła do Rumunii, gdzie od 1948 występowała w Teatrze Państwowym w Bukareszcie, i gdzie grała do śmierci. Grała m.in.: Etti Mani w (pol. Wielka wygrana) Szolema Alejchema; Marfę Ignatjewnę Kabanową w „Burzy” Aleksandra Ostrowskiego; Lady Milford w „Intrydze i miłości” Friedricha Schillera; Panią Mamlock w Friedricha Wolfa;