Jan Ursinus, właściwie Jan Niedźwiecki (ur. w 1563 roku we Lwowie, zm. w Zamościu w 1613 roku). Posiadał stopień bakałarza, wykładał matematykę i astronomię na Akademii Krakowskiej. Jeden z pierwszych wykładowców Akademii Zamojskiej, pełnił w niej funkcje pierwszego dziekana wydziału filozofii, wicekanclerza i rektora. W Chronologii medicae Bartłomieja Dylągowskiego, Ursinus jest wymieniony jako profesor zamojski, autor trzech rozpraw o kościach ciała ludzkiego.
Życiorys Urodził się w 1563 roku we Lwowie jako syn bednarza. Gdy miał 11 lat jego rodzice zmarli podczas panującej wówczas zarazy. Trafił pod opiekę rajcy miejskiego Jakuba Myszkowskiego, dzięki któremu mógł kształcić się w lwowskiej szkole metropolitalnej. Jednym z jego nauczycieli i doradców był znany lwowianin poeta Szymon Szymonowic, dzięki któremu młody Ursinus bardzo dobrze opanował język grecki i łacinę.
Rozpoczął studia w Akademii Krakowskiej kształcąc się w dziedzinach filozoficznych i matematycznych. W roku 1589 otrzymał stopień bakałarza. W wieku 30 lat otrzymał tytuł doktora filozofii.