Joanna z Lotaryngii (ang. Joan of Lorraine) – dwuaktowa sztuka Maxwella Andersona z 1946. Jej prapremiera odbyła się 18 listopada 1946 w na Broadwayu z Ingrid Bergman w roli Marii Grey (w interludium) i Joanny d’Arc.
Druga część tytułu sztuki luźno nawiązuje do Lotaryngii, krainy historycznej, w której urodziła się d’Arc. Fabuła skupia się na grupie aktorów, wystawiających dramatyzację historii francuskiej bohaterki narodowej, w którą wciela się fikcyjna aktorka Maria Grey. Wspomniana grupa próbuje uczynić z d’Arc „nowoczesną” postać. Grey ostatecznie akceptuje konieczność kompromisu w drobnych szczegółach interpretacji pewnych epizodów z życia d’Arc, aby uchwycić głębszą prawdę o duchowym znaczeniu Dziewicy. Jak tłumaczył Anderson:
Pierwsza inscenizacja, reżyserowana przez (przed premierą została zastąpiona przez członka obsady Sama Wanamakera i syna Andersona, Alana), była przebojem sezonu 1946–1947 na Broadwayu. Sztuka nie schodziła z afisza do 10 maja 1947;