Elementy te wykonane są w technice sztukatorskiej, o płytkim reliefie, co wskazuje na ich czysto dekoracyjny charakter, podporządkowany płaszczyznowemu opracowaniu elewacji.
Dekoracja nadokienna współtworzy uporządkowaną, osiową kompozycję fasady. Ornament nie dominuje nad strukturą architektoniczną, lecz stanowi jej uzupełnienie, podkreślając rytm otworów oraz hierarchię kondygnacji. W warstwie stylistycznej detal ten wpisuje się w nurt historyzmu o silnych odniesieniach do tradycji klasycznej (neoklasycyzm), co przejawia się w stosowaniu motywów antykizujących oraz symetrycznej, zdyscyplinowanej kompozycji.
Elewacja wschodnia 220px|thumb|right|Elewacja wschodnia widziana ze strony Placu Miast Partnerskich podczas tzw. kolacji na biało Elewacja wschodnia budynku została opracowana w sposób uproszczony, podporządkowany funkcji użytkowej. W odróżnieniu od bogato dekorowanej fasady frontowej, ściana ta pozbawiona jest rozbudowanej ornamentyki sztukatorskiej oraz detalu figuralnego. Jej kompozycję tworzy płaszczyznowe lico muru. Brak wyraźnej artykulacji poziomej i pionowej wskazuje na drugorzędny, niereprezentacyjny charakter tej elewacji, co związane jest z faktem, iż ściana ta była wykorzystywana jako powierzchnia ekspozycyjna dla wielkoformatowych reklam i napisów.