Ustrój rolny – ukształtowany przez normy prawa rolnego system stosunków własnościowych, organizacyjnych i produkcyjnych w rolnictwie, obejmujący w szczególności strukturę własności gruntów rolnych, zasady obrotu ziemią, formy gospodarowania oraz rolę państwa w kształtowaniu rolnictwa.
Charakterystyka ustroju rolnego Feudalny ustrój rolny Feudalny ustrój rolny był dominującą formą organizacji rolnictwa w Europie w średniowieczu i utrzymywał się w niektórych krajach aż do XIX wieku. Jego podstawą była własność ziemi skoncentrowana w rękach feudałów (króla, możnowładztwa, duchowieństwa)Kazimierz Orzechowski, Własność feudalna i jej przemiany u schyłku epoki, Czasopismo Prawno-Historyczne, 1957, nr 9, s. 77-98.Kazimierz Tymieniecki, Gentyzm (ustrój rodowy) czy feudalizm, Przegląd Historyczny, 1961, Tom 52, s. 541-567..
Cechy charakterystyczne:
ziemia należała do feudała, który nadawał ją chłopom w użytkowanie, chłopi byli zależni od właściciela ziemi (pańszczyzna, czynsze, daniny), gospodarka miała charakter naturalny – produkowano głównie na własne potrzeby, ograniczona mobilność społeczna i osobista chłopów, niski poziom techniki i wydajności produkcji rolnej.