Konstytucja nie przesądzała o modelu własności ziemi, lecz ustanawiała ramy, w których możliwe było prowadzenie aktywnej polityki agrarnej przez państwo. W konsekwencji ustrój rolny II RP przybrał formę mieszaną: opartą na dominacji własności prywatnej, ale poddanej istotnym ograniczeniom wynikającym z interesu społecznegoAnna Golec, Ludowa myśl gospodarcza w okresie II Rzeczypospolitej, Wydawnictwo UMCS 1991, s. 22-29.Stanisław Miłkowski: Agraryzm jako forma przebudowy ustroju społecznego, Związek Młodzieży Wiejskiej Spółdzielni Oświatowej, Kraków 1934, s. 32..
Ustrój rolny II Rzeczypospolitej można określić jako model ewolucyjnej reformy agrarnej, łączący zasadę ochrony własności prywatnej z aktywną rolą państwa w kształtowaniu struktury agrarnej. Państwo nie przejęło bezpośredniej kontroli nad produkcją rolną, lecz poprzez instrumenty prawne i administracyjne wpływało na strukturę własności oraz kierunki rozwoju wsiStanisław Prutis, Reformy agrarne w Polsce po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku. Studia Iuridica Agraria, 2017, s.201..