Stanisław Ratajczak (ur. 14 września 1895 w Tulcach, zm. 2 września 1939 w Gdyni) – powstaniec wielkopolski, żołnierz Wojska Polskiego.

Życiorys Wychowywał się w rodzinie rolniczej. Był synem Piotra i Marianny z domu Szepaniak. Miał ośmioro rodzeństwa w tym czterech braci: Jana, Stefana, Józefa i Franciszka oraz siostry: Elżbietę, Władysławę, Janinę oraz Pelagię. Ukończył szkołę powszechną ucząc się języka polskiego i niemieckiego. Zawodu wyuczonego nie miał, był rolnikiem.

W maju 1915 roku został wcielony do armii pruskiej w stopniu szeregowego gdzie brał udział w I wojnie światowej. W styczniu 1919 roku po wybuchu powstania wielkopolskiego Stanisław zorganizował mały oddział ochotników, do którego należeli mieszkańcy gminy Kleszczewo w tym jego dwaj bracia: Jan i Stefan. Ta niewielka grupka ochotników wybrała się do Swarzędza, tam po rozbrojeniu posterunku policji skierowali się do Poznania. Przydzielony do 10 Pułku Strzelców Wielkopolskich, gdzie brał udział w walkach na froncie północnym pod Nakłem, Szubinem, Paterkiem i Kcynią, jego bracia walczyli w szeregach 2 kompanii Baonu średzkiego, pod dowództwem Antoniego Pospieszalskiego, a później Leona Kasprowiaka. Od maja 1919 roku w szeregach 8 Pułku Piechoty brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, dwukrotnie ranny.