niewielka osobna populacja zamieszkuje Półwysep Koreański.
Jego naturalnym środowiskiem są pierwotne lasy nizinne, ale występuje również w lasach górskich i namorzynach.
Zachowanie Dzięcioł białobrzuchy jest ptakiem hałaśliwym, zazwyczaj widywanym pojedynczo lub w parach, rzadziej w małych grupach. Żeruje na wszystkich poziomach lasu, poszukując owadów żyjących pod korą drzew. Wydaje różnorodne odgłosy, w tym śmiejące się „kek-kek-kek-kek-kek” lub „kiau-kiau-kiau”, a także ostre zawołania brzmiące jak „kiyow”, „kyah” lub „keer”.
Status zagrożenia Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje dzięcioła białobrzuchego za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji nie została szacowana, ale ptak ten opisywany jest jako lokalny i dość rzadki. Trend liczebności populacji oceniany jest jako spadkowy ze względu na wylesianie w obrębie zasięgu występowania gatunku.