W pierwszym kwartale 1651 do komputu koronnego została powołana chorągiew pancerna chorążego koronnego (potem wojewody sandomierskiego) Aleksandra Koniecpolskiego pod dowództwem Stanisława Wyżyckiego, której etat ustalono na 200 koni. W przeddzień bitwy pod Batohem w 1652 liczyła 219 koni. Faktycznie nadal dowodził nią Stanisław Wyżycki.
W pierwszej połowie 1655 Rzeczpospolita przygotowywała się do odparcia szwedzkiej agresji. Sejmiki wojewódzkie, a także sejm nadzwyczajny uchwaliły podatki i nakazały zwiększenie liczebności sił zbrojnych. W drugim kwartale roku, w składzie komputu znajdowało się 86 chorągwi kozackich (pancernych) – w sumie 8039 koni. Jedną z nich była chorągiew Aleksandra Koniecpolskiego, chorążego koronnego pod dowództwem Jordana licząca w czwartym kwartale 142 konie.
W tym czasie istniała też druga chorągiew Aleksandra Koniecpolskiego pod dowództwem Stanisława Wyżyckiego licząca w drugim kwartale 213 koni. Chorągiew ta 1 stycznia 1660 uzyskała status chorągwi husarskiej, a szefostwo nad nią przejął Stanisław Lubomirski.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia