Jedną z nich była chorągiew Krzysztofa Konstantego Wiśniowieckiego licząca 148 koni.
Nowy atak Karola Gustawa na Danię zaktualizował plan wysłania tam pomocy polskiej. Wyprawa doszła do skutku we wrześniu 1658, a w skład współdziałającej z oddziałami cesarskimi i brandenburskimi grupy wojsk polskich Stefana Czarnieckiego weszły trzy pułki jazdy. W składzie pułku królewskiego znalazła sie chorągiew pancerna koronna Konstantego Wiśniowieckiego. Liczyła wtedy 137 koni.
Wieści o klęskach w bitwach nad Żółtymi Wodami i pod Korsuniem wywarły ogromne wrażenie na szlachcie. Sejmiki wojewódzkie zwołane przez Prymasa podjęły uchwały w sprawie nowych zaciągów i odbudowy armii koronnej.
Odtworzono też chorągiew pancerną (kozacką) Konstantego Wiśniowieckiego. Właściwie utworzono dwie chorągwie pod protektoratem tegoż. Pierwsza pod dowództwem Krzysztofa Paczyńskiego i druga pod Andrzejem Dobrzańskim. W przeddzień bitwy pod Batohem w 1652 chorągwie liczyły odpowiednio 100 i 96 koni.