Przygotowanie pacjenta Przed badaniem przeprowadza się wywiad ukierunkowany na wykrycie przeciwwskazań oraz informuje pacjenta o przebiegu procedury. W tonometrii kontaktowej stosuje się zwykle znieczulenie powierzchowne rogówki w postaci kropli, a w tonometrii aplanacyjnej Goldmanna – dodatkowo barwnik (najczęściej fluoresceinę) do uwidocznienia menisku. W tonometrii bezkontaktowej (air-puff) znieczulenie nie jest wymagane.
Metody tonometrii W praktyce klinicznej stosuje się wiele technik pomiaru CWG, różniących się zasadą działania, inwazyjnością oraz podatnością na czynniki rogówkowe.
Tonometria aplanacyjna alt=Tonometr Goldmanna|mały|Tonometr Goldmanna Tonometria aplanacyjna opiera się na regule Imberta i Ficka i polega na wyznaczeniu siły potrzebnej do spłaszczenia (aplanacji) fragmentu rogówki o ustalonej powierzchni. W tonometrii Goldmanna, wykonywanej przy lampie szczelinowej, pryzmat przykładany jest do znieczulonej rogówki, a prawidłowy punkt aplanacji wyznacza się na podstawie obrazu fluoresceinowego menisku. W chwili zetknięcia z rogówką zabarwiony film wytwarza wokół okrągłej końcówki pryzmatu menisk łzowy, który widoczny jest w postaci dwóch żółtych półokręgów.