stacjonarne (fixed-site) – do ochrony baz, instalacji lub obiektów, często jako element warstwowej obrony, mobilne – instalowane na pojazdach i przemieszczane wraz z osłanianymi pododdziałami, przenośne (handheld/soldier-worn) – do zwalczania celów na krótkich dystansach, czasem bez własnej warstwy detekcji (wymagające naprowadzania z innych sensorów lub obserwacji wzrokowej).
W ujęciu europejskim wskazuje się ponadto, że zdolności C-UAS mogą być projektowane pod różne środowiska zastosowań (np. obiekty rządowe i wojskowe, infrastruktura krytyczna, duże wydarzenia), przy czym warunkiem jest dopuszczenie prawne do detekcji i neutralizacji dronów w danej przestrzeni powietrznej.
Wojna rosyjsko-ukraińska a rozwój systemów antydronowych mały|300x300px|Bukovel-AD – ukraiński kompleks walki elektronicznej na wystawie w 2021. Inwazja Rosji na Ukrainę przyspieszyła rozwój systemów antydronowych (C-UAS) m.in. przez skalę użycia bezzałogowców BSP, presję kosztową (konieczność stosowania „taniego przechwycenia” wobec celów masowych) oraz szybki cykl adaptacji środków ataku i obrony. W opracowaniu Royal United Services Institute (RUSI) wskazano m.in. istotną rolę wojny elektronicznej (EW, electronic warfare) na froncie (systemy nastawione na zwalczanie BSP) oraz bardzo wysoką skalę strat ukraińskich BSP (rzędu ok. 10 tys.