Spośród sześciu wyreżyserowanych przezeń filmów fabularnych, największym uznaniem cieszył się dramat (1975) z Harriet Andersson, i dreszczowiec psychologiczny Za żaluzją (1984) z i Erlandem Josephsonem.
W 1989 zrealizował dokument Imorron och imorron och imorron, będący refleksją nad koniecznością przygotowania się na jutro. Z kolei film telewizyjny Alla våra morgondagar (1994) opowiada o kubańskiej codzienności. Portret Larsa von Triera przedstawił w dokumencie krótkometrażowym Tranceformer (1997, współreżyserowany z Fredrikiem von Krusenstjerną).
Największy sukces w karierze odniósł wyreżyserowanym przez siebie filmem dokumentalnym Ingrid Bergman: własnymi słowami (2015), który zrealizował na prośbę Isabelli Rossellini. Projekt o szwedzkiej aktorce premierę miał na 68. MFF w Cannes. Zdobył on m.in. specjalne wyróżnienie Złote Oko na MFF w Cannes oraz nagrody na Vancouver International Film Festival (VIFF) i Astoria International Film Festival.
W 2018 otrzymał Honorowy Złoty Medal za całokształt wkładu w dziedzinę filmu.