Skala Barthel, także: wskaźnik Barthel (, Barthel ADL Index) – standaryzowane narzędzie służące do oceny stopnia samodzielności pacjenta w wykonywaniu podstawowych (ang. activities of daily living, ADL). Skala jest stosowana m.in. w rehabilitacji (w tym poudarowej), geriatrii i opiece długoterminowej do opisu poziomu niesamodzielności oraz monitorowania zmian funkcjonalnych w czasie.
Historia Skala została opisana w 1965 roku przez Florence I. Mahoney i Dorotheę W. Barthel w czasopiśmie „Maryland State Medical Journal”. W kolejnych dekadach opracowano warianty punktacji i sposoby zbierania danych (np. ocena przez obserwatora, wywiad), a rzetelność pomiaru była przedmiotem badań klinimetrycznych.
Zakres oceny Skala Barthel należy do skal ADL i obejmuje 10 obszarów funkcjonowania związanych z samoobsługą i mobilnością: spożywanie posiłków, przemieszczanie się z łóżka na krzesło i z powrotem (transfer), siadanie, utrzymywanie higieny osobistej, korzystanie z toalety (WC), mycie/kąpiel całego ciała, poruszanie się po powierzchniach płaskich, wchodzenie i schodzenie po schodach, ubieranie się i rozbieranie, kontrolowanie stolca, kontrolowanie moczu.