Diagnostyka Rozpoznanie grzybicy jamy ustnej opiera się przede wszystkim na badaniu klinicznym oraz wywiadzie; dla potwierdzenia rozpoznania zaleca się badanie mykologiczne materiału pobranego ze zmian. W diagnostyce laboratoryjnej stosuje się m.in. badanie mikroskopowe preparatu bezpośredniego oraz posiew z identyfikacją gatunkową; w wybranych przypadkach ocenia się także wrażliwość na leki przeciwgrzybicze.
Diagnostyka różnicowa obejmuje inne przyczyny białych zmian w jamie ustnej (np. leukoplakia) oraz zmiany o odmiennej etiologii (m.in. liszaj płaski).
Leczenie Leczenie grzybicy jamy ustnej obejmuje postępowanie przyczynowe (identyfikację i eliminację czynników sprzyjających, w tym poprawę higieny jamy ustnej oraz korektę uzupełnień protetycznych), a także leczenie przeciwgrzybicze. W większości przypadków wystarczające jest leczenie miejscowe, natomiast leczenie ogólne stosuje się m.in. w przypadku rozległych zmian, nieskuteczności terapii miejscowej lub istotnych niedoborów odporności. W leczeniu wykorzystuje się m.in.