Do czasów reformacji był to kościół parafialny w diecezji poznańskiej.
Lokalni ewangelicy przejęli kościół w 1576 roku, pozostawili jednak katolicki gotycki ołtarz z rzeźbą Madonny pomimo braku kultu maryjnego u luteran. Pierwszy pastor Baltazar Nevius pochodzący z Lubska rozpoczął adaptację kościoła na potrzeby kultu luterańskiego. Około 1581 roku kościół został rozbudowany z zastosowaniem konstrukcji szkieletowej na rzecz wcześniejszej zrębowej w technice szachulcowej, dostawiono wówczas przybudówkę. Do 1593 roku zamontowano empory, postawiono przedsionek ze schodami na empory oraz wymurowano w 1588 roku zakrystię z emporą (lożą) w drugiej kondygnacji.
Malowidła i nowe wyposażenie powstawały głównie za czasów drugiego pastora, Stefana Holsteina z Sulechowa. Wieża kościelna została spalona podczas wojny trzydziestoletniej, a nowa, stojąca do dziś wieża powstała w 1657 roku. W latach 20. XX wieku rodzina von Philipsborn ufundowała lożę z modernistycznymi malowidłami przedstawiającymi Adama i Ewę w Edenie.
Po II wojnie światowej świątynia przeszła w posiadanie katolików, którzy zachowali oryginalny wystrój, w tym elementy typowo luterańskie, jak figura Marcina Lutra na ambonie. Dziś jest to kościół filialny parafii św. Stanisława w Łęgowie, zamontowano w nim system przeciwpożarowy z wykorzystaniem rozpylania mgły wodnej.