Tam poznała wielu polskich artystów i intelektualistów i wraz z mężem rozpoczęła współpracę z awangardową grupą „ekspresjonistów polskich”, która przyjęła nazwę Formistów.
W ramach tej współpracy Sacchetto i Zamoyski rozwinęli koncepcje tańca formistycznego, którego teoretyczne założenia Zamoyski przedstawił w manifeście zatytułowanym „Cele artystyczne Rity Sacchetto. Objaśnienia teoretyczne” (1919). Ta oryginalna koncepcja stanowiła syntezę kilku elementów: koloru utożsamianego z kostiumem oraz ruchu ciała i dźwięku, których połączenie miało doprowadzić do „stworzenia dzieła sztuki bez treści przedmiotowej”, zdefiniowanego jako Czysta Forma w tańcu i nawiązującego to teorii Zamoyskiego na temat rzeźby i Stanisława Ignacego Witkiewicza na temat sztuki.
W 1922 roku odbyło się europejskie tournée spektaklu „Kokaina/Cocain”, z programem poematów tanecznych i pantomimicznych wyreżyserowanym przez Sacchetto, prezentowanym przez samą Sacchetto i jej zespół, do których scenogrefie i kostiumy zaprojektował Zamoyski. Spektakl prezentowano w Monachium, Wiedniu, Zagrzebiu, Budapeszcie, Pradze, oraz Warszawie. Sacchetto zyskała międzynarodowe uznanie dzięki „obrazom tanecznym”, które wpisywały się w nurt tzw. „tańca wolnego”.