W 1903 roku więzienie odwiedził minister wojny Aleksiej Kuropatkin. W tym samym roku doprowadził do zamknięcia jego części znajdującej się w obrębie klasztornego kremla. Jednak skity sołowieckie nadal służyły jako miejsca odosobnienia. Ostatnich przetrzymywanych tu więźniów okresu carskiego uwolniono po rewolucji lutowej specjalnym dekretem Rządu Tymczasowego z lutego 1917 roku.
Po wybuchu wojny domowej (1918–1923) Wyspy Sołowieckie znalazły się pod kontrolą lewicowego . Jednak 6 września 1918 roku kapitan Białej Armii dokonał zamachu stanu, w wyniku którego członkowie rządu zostali aresztowani i przewiezieni parowcem do Monasteru Sołowieckiego, gdzie ich uwięziono. 3 lutego 1919 roku biały Rząd Tymczasowy Regionu Północnego wydał dekret stanowiący, że obywatele, „których obecność jest szkodliwa […] mogą podlegać aresztowaniu i pozasądowej deportacji. […] Miejscem deportacji jest Monaster Sołowiecki lub jedna z wysp grupy Sołowieckiej”. Według niektórych relacji, traktowanie więźniów w „obozach północnych” było wyjątkowo okrutne.