Jakub Rawski piszący dla Dziennika Literackiego stwierdził, że na tle współczesnych powieści historycznych, zwłaszcza tych z elementem fantastyki, Krzywda wyróżnia się przez wzgląd na osadzenie akcji w siedemnastym wieku i sposób łączenia horroru z opowieścią szlachecką. Rawski pisze o powieści w kontekście Marii Janion, która pisała między innymi o wampiryźmie. Zwraca on uwagę na to, że w powieści Rzewuskiego również pojawia się tego typu istota, występująca pod nazwą wąpierza. Piszaca dla Krytyki Politycznej Kinga Dunin uważa, że Krzywda nie jest poważną powieścią historyczną, a zdystansowanym pastiszem: w tej powieści czułam się jak w wygodnych kapciach, co chwilę uśmiechając się pod wąsem.
Agnieszka Waranke tworząca dla portalu Culture.pl uważa, że pięć opowiadań z których składa się powieść zadaje pytania o pochodzenie, więzy rodzinne, moralność czy wyznanie. Według niej autor umiejętnie miesza realizm z symbolizmem, a także bada granice między przywiązaniem do tradycji a ludzką przyzwoitością. Waranke twierdzi, że Krzywda jest inspirowana łotrzykowskim Rękopisem znalezionym w Saragossie.