Tuż przed I wojną światową Peru nabyło we Francji dwa okręty podwodne (których wykorzystanie było jednak ograniczone z uwagi na braki części) oraz niszczyciel „Rodriguez”. Zrezygnowano natomiast z zakupu przestarzałego krążownika pancernego „Dupuy de Lôme”. Przez większość wojny Peru było neutralne i jego marynarka służyła do ochrony żeglugi, a dopiero w 1918 roku wypowiedziano wojnę Niemcom, zajmując internowane niemieckie statki handlowe.

Po I wojnie światowej, od 1920 roku pomocy organizacyjnej i dowódczej marynarce peruwiańskiej udzielała amerykańska misja morska. Z uwagi na zły stan finansów, marynarka rozwijana była w minimalnym stopniu i w drugiej połowie lat 20. nabyto tylko w USA cztery nowe okręty podwodne typu R. Doszło do ponownego konfliktu granicznego z Kolumbią o Leticię, na skutek czego Peru zakupiło od Estonii w 1933 roku dwa porosyjskie stare niszczyciele: „Almirante Villar” i „Almirante Guise”. Nieliczne okręty peruwiańskie działały wówczas na atlantyckim wybrzeżu Ameryki Południowej i Amazonce do czasu zawarcia rozejmu. Zbudowano następnie w USA jedynie dwie kanonierki rzeczne typu Loreta. W 1941 roku doszło natomiast do konfliktu z Ekwadorem, posiadającym słabszą marynarkę, podczas którego doszło do niewielkiej nierozstrzygniętej potyczki 25 lipca.

Przypisy

Bibliografia

Peru Kategoria:Wojsko peruwiańskie