współistniejąca z dyzartrią. Zaburzenia głosu o etiologii neurologicznej lub pourazowej, obejmujące dysfonię wynikającą z uszkodzeń nerwów czaszkowych, struktur krtaniowych bądź zaburzeń centralnej kontroli fonacji.
Terapia neurologopedyczna i jej cele Terapia neurologopedyczna stanowi wyspecjalizowany proces rehabilitacyjny ukierunkowany na diagnostykę, modulację oraz reedukację funkcji mowy, języka i komunikacji u pacjentów z dysfunkcjami neurologicznymi lub opóźnieniami rozwojowymi. W odróżnieniu od standardowej terapii logopedycznej, jej działalność koncentruje się na ścisłych zależnościach pomiędzy integralnością układu nerwowego a zdolnością do nadawania, odbioru oraz przetwarzania języka.
Głównym celem oddziaływań terapeutycznych jest: Optymalizacja kompetencji komunikacyjnych pacjenta w kontekście jego indywidualnych możliwości neurologicznych Maksymalizacja potencjału artykulacyjnego i językowego, z uwzględnieniem neuroplastyczności ośrodkowego układu nerwowego Wsparcie funkcji poznawczych powiązanych z komunikacją, takich jak uwaga, pamięć operacyjna i funkcje wykonawcze, w celu zwiększenia sprawności językowej i społecznej.