Dla partii głównego nurtu Zeitenwende – a zwłaszcza krytyczne podejście do Rosji i wsparcie Ukrainy – nabrało charakteru tożsamościowego i odróżniało je od adwersarzy ze skrajnej (prorosyjskiej) prawicy. Stało się elementem nie tylko strategii polityki zagranicznej, lecz także światopoglądu stanowiącego kluczowy filar demokratycznego charakteru tych ugrupowań. Powodowało to, że zasadnicza zmiana linii w odniesieniu do Rosji – zwłaszcza w kierunku chęci powrotu do business as usual (lub status quo ante) – byłaby decyzją wymagającą szczególnego uzasadnienia i niewątpliwie budzącą kontrowersje. Innymi słowy: bez głębokiej zmiany warunków koszt polityczny rewizji tego podejścia na rzecz ponownego zbliżenia z Rosją lub ustępstw wobec niej byłby bardzo wysoki, bo naruszałby ramy ukształtowanego konsensusu sił demokratycznych. Wsparcie finansowe i militarne dla Ukrainy, sankcje na Rosję, odcięcie się od rosyjskich surowców oraz odmowa postawy appeasementu (pokoju narzuconego przemocą Ukrainie) – to wszystko są elementy polityki mającej silne i trwałe poparcie wśród partii głównego nurtu i większości społeczeństwa niemieckiego.