Kolegiata, która znajdowałaby się poza jego jurysdykcją i podlegałaby bezpośrednio Stolicy Apostolskiej, stanowiła dla nich poważne zagrożenie. W 1266 roku, gdy wyznaczono już datę konsekracji kościoła, ksieni wysłała na miejsce bandę, która zniszczyła wszystko, co tylko było możliwe. Wyważono drzwi, rozbito ołtarz główny i kapitele, zdewastowano kolumny, a narzędzia i materiały ciesielskie skonfiskowano. Zamontowano nowe drzwi, które jednak wkrótce również zostały rozbite i usunięte. Kilka miesięcy później wybuchł pożar, który zniszczył drewniane elementy ścian oraz dachu.
Po pożarze prace kontynuował inny architekt, jednak brakowało mu funduszy. W 1268 roku zakonnice wynajęły uzbrojonych ludzi, którzy uniemożliwili arcybiskupowi Tyru oraz biskupowi Auxerre poświęcenie nowego cmentarza. 15 lipca 1268 r. papież Klemens IV ekskomunikował Ode de Pougy i jej współpracowników. Budowa była kontynuowana mimo sprzeciwu zakonnic i braku pieniędzy. Ścianę osłonową oraz najbardziej wysunięte na wschód przęsło nawy dodano przed wstrzymaniem prac pod koniec XIII wieku. Prace wznowiono pod koniec XIV wieku, kiedy to do nawy dobudowano dwa kolejne przęsła, a nad niedokończoną częścią postawiono prostą drewnianą konstrukcję pełniącą funkcję sklepienia. Kościół został poświęcony 11 lipca 1389 r., będąc wciąż w stanie nieukończonym.