Ribblehead Viaduct (także Batty Moss Viaduct) – wiadukt kolejowy w północno-zachodniej Anglii (Wielka Brytania), w hrabstwie North Yorkshire, w Ingleton, w granicach Parku Narodowego Yorkshire Dales. Najdłuższy spośród wiaduktów na z Settle do Carlisle. Zabytek klasy II*.
Historia Wiadukt został zbudowany w latach 1870–1874 według projektu , naczelnego inżyniera spółki kolejowej . Prowadząca przez wiadukt została otwarta w 1875 roku dla ruchu towarowego, a rok później dla pasażerskiego. Z linii korzystały początkowo pociągi z Londynu, Liverpoolu i Manchesteru do Edynburga i Glasgow w Szkocji. Trasa ta stanowiła alternatywę dla dwóch istniejących już linii kolejowych, należących do konkurencyjnych przedsiębiorstw – West Coast i East Coast Main Line.
W budowę wiaduktu zaangażowanych było około 2,3 tys. robotników, mieszkających w prowizorycznej osadzie, która została założona w pobliżu na czas realizacji projektu. Robotnicy posługiwali się zasadniczo wyłącznie narzędziami ręcznymi. Było to jedno z ostatnich przedsięwzięć inżynieryjnych tej wielkości w Wielkiej Brytanii, które odbyło się bez użycia maszyn budowlanych. Przy pracy zginęło ponad sto osób.