Chorągiew walczyła w składzie pułku wojewody krakowskiego dowodzonego przez podczaszego sieradzkiego Modrzęjowskiego. W kolejnym roku sejm pacyfikacyjny nie tylko nie ratyfikował traktatu buczackiego, ale podjął uchwały o powiększeniu liczebności wojsk zarówno koronnych jak i litewskich. Jesienią 1673 król Michał Korybut Wiśniowiecki przekazał dowodzenie nad wojskami hetmanowi wielkiemu koronnemu Janowi Sobieskiemu, a połączone siły koronno-litewskie 9 listopada stanęły pod Chocimiem. Była wśród nich chorągiew pancerna koronna kasztelana podlaskiego Karola Łużeckiego pod dowództwem por. Jakuba Rozwadowskiego. W czasie bitwy liczyła 100 koni.

Żołnierze chorągwi wojewody podlaskiego Karola Łużeckiego znaleźli się też w kompucie wojsk koronnych pod Wiedniem w 1683 i wzięli udział w wojnie polsko-tureckiej. Pod Wiedniem chorągiew walczyła w składzie pułku Mikołaja Sieniawskiego. Zgodnie z etatem chorągiew powinna posiadać 80 koni starego zaciągu i 70 koni nowego zaciągu. Faktycznie posiadała 131 koni.

W 1686 król Jan Sobieski zorganizował kolejne uderzenie na Mołdawię. Armia była gotowa do działań z początkiem lipca.