Wziął udział w bitwie pod Rarańczą (15/16 lutego 1918), a następnie w szeregach 5 baterii artylerii II Korpusu Polskigo w Rosji walczył w bitwie pod Kaniowem (11 maja 1918). Uniknął niemieckiej niewoli, przedostał się do Białej Cerkwi, gdzie rozpoczął służbę w Polskiej Organizacji Wojskowej. W styczniu 1919 wrócił do Polski.

4 marca 1919 został przyjęty z dniem 1 lutego 1919 do Wojska Polskiego jako chorąży byłych Legionów Polskich i byłego II Korpusu Polskiego w Rosji i mianowany podporucznikiem piechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 29 z 15 marca 1919, poz. 908.. Został przydzielony do kompanii szturmowej 31 pułku piechoty. Następnie pełnił funkcję instruktora w pułkowej szkole podoficerskiej. W sierpniu 1919 objął dowództwo kompanii w 31 pp. Wziął udział w wojnie z bolszewikami. Na froncie przebywał do października 1920. 21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 1 czerwca 1921 nadal pełnił służbę w 31 pp. Z dniem 25 października 1921 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 31 pp. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1209. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.