Po radzieckiej interwencji w Afganistanie Mina Keszwar Kamal i kierowane przez nią Stowarzyszenie rozpoczęły kampanię pokojowego oporu przeciwko okupantom. Równocześnie działaczka nie popierała zbrojnej partyzantki antyradzieckiej, wiedząc, iż tworzący ją fundamentaliści islamscy nie zbudują demokratycznego Afganistanu. Stowarzyszenie dystrybuowało ulotki przeciwko ZSRR, organizowało demonstracje i wiece, a także zgromadzenia kobiet przed więzieniami, gdzie trafiali mężowie i synowie działaczek. Ostatecznie organizacja musiała opuścić Afganistan i kontynuowała działalność z terytorium sąsiedniego Pakistanu. Jej siedzibą stała się Kweta. Równocześnie Stowarzyszenie kontynuowało działania na rzecz Afgańczyków, którzy uciekli po inwazji do Afganistanu: tworzyło szkoły i przytułki w obozach dla uchodźców, zakładało grupy szerzące edukację zdrowotną i prowadziło kursy dla analfabetów. Od 1984 r. organizacja obejmowała opieką nie tylko kobiety, ale też dzieci, które nie mogły kształcić się w pakistańskich szkołach. W placówkach tworzonych przez Stowarzyszenie dzieci kształcono w duchu demokratycznym;