Równocześnie kierował Katedrą Urbanistyki, a w latach 1993–1999 pełnił dodatkowo funkcję dziekana Wydziału Architektury PG.

Po przejściu w 2003 r. na emeryturę wykładał na Wszechnicy Warmińskiej w Lidzbarku Warmińskim (2003–2010).

Przyczynił się do odbudowy Starego Miasta w Elblągu. Jako student, w 1953 r., brał udział w inwentaryzacji elementów kamieniarskich, m.in. przy kamienicy „Pod Wielbłądem”. W 1959 r., wraz z Jerzym Piasecznym i Szczepanem Baumem wykonał w katedrze prof. Władysława Czernego pierwszy projekt odbudowy w skali średniowiecznej zabytkowego centrum. W latach 1974–1975 prowadził seminarium zorganizowane przez Stowarzyszenie Architektów Polskich, w wyniku którego opracowano studium odbudowy Elbląga.

Członek Stowarzyszenia Architektów Polskich Oddział Wybrzeże (od 1956), Towarzystwa Urbanistów Polskich (od 1964, od 1996 członek honorowy), Komitetu Architektury i Urbanistyki PAN (od 1975), Gdańskiego Towarzystwa Naukowego (od 1976), Komisji Kształtowania Przestrzeni Polski Północnej PAN, Komitetu Badań Naukowych, European Association for Architectural Education.

Mąż Krystyny Haliny Szczypińskiej-Anders (1938–2024), siostry Zbigniewa Szczypińskiego, współpracującej z mężem w jego pracowni autorskiej w latach 1985–1993.