Należał do Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem, a także do Koła Seniorów Legionu Młodych, był członkiem redakcji „Pracy Socjalnej”.
W okresie II wojny światowej pod pseudonimami „Adam” i „Pan P” uczestniczył w konspiracyjnych organizacjach zbrojnych i cywilnych. Początkowo posiadał rangę kapitana rezerwy, później awansowany na majora rezerwy. Od 1940 reprezentował środowiska sanacyjne w Radzie Wojewódzkiej Stronnictw Politycznych przy władzach wojewódzkich Służby Zwycięstwu Polski; organ ten przekształcono następnie w Okręgową Radę Polityczną przy Komendzie Okręgu Wilno Związku Walki Zbrojnej/Armii Krajowej. Wchodził też w skład Konwentu Władz Politycznych województwa wileńskiego. Był poddawany obserwacji przez NKWD. W maju 1941 został zastępcą komendanta Okręgu Wilno Związku Walki Zbrojnej po aresztowaniu Władysława Kamińskiego, później w szeregach Armii Krajowej.
Działał w Okręgowej Delegaturze Rządu na Kraj Wilno, w 1942 lub sierpniu 1943 objął funkcję szefa Kierownictwa Walki Cywilnej i szefa Wydziału Pracy i Opieki Społecznej;