sygnał po zmieszaniu jest próbkowany dla kolejnych kroków, a profil odległości bywa wyznaczany przez transformację z dziedziny częstotliwości do dziedziny czasu/przestrzeni (np. ). Wskazywaną cechą SFCW jest wysoki współczynnik wypełnienia (do 100%), sprzyjający uzyskaniu wysokiego SNR, przy jednoczesnym ograniczeniu użyteczności dla szybko zmieniających się celów (wymóg quasi-stacjonarności w czasie przemiatania).

Porównanie z radarami impulsowymi W radarze impulsowym energia jest emitowana w postaci impulsów rozdzielonych przerwami bez nadawania; zasięg wyznacza się przez pomiar czasu przelotu impulsu do celu i z powrotem, a przerwy między impulsami umożliwiają odbiór echa bez jednoczesnego obciążenia toru odbiorczego sygnałem nadawanym. W praktyce nadajniki radarów impulsowych muszą generować impulsy o krótkim czasie trwania i odpowiednio dużej energii (wysoka moc szczytowa).

W radarach CW energia jest rozłożona w czasie (ciągłe oświetlenie celu), a w ujęciu energetycznym w literaturze podkreślano, że moc szczytowa w radarze CW jest równa mocy średniej, podczas gdy radar impulsowy wymaga wysokiej mocy szczytowej do uzyskania odpowiedniej mocy średniej w czasie obserwacji.