Z powodu słabszych zdolności technologicznych Iranu i sankcji międzynarodowych nakładanych na reżim w tym kraju, do ich napędu użyto jednak tylko dostępnych silników wysokoprężnych zamiast silników łączonych z turbinami gazowymi, co pociągnęło znaczny spadek prędkości maksymalnej. Inny był również dostępny zestaw uzbrojenia, w tym zamiast brytyjskiej armaty uniwersalnej kalibru 114 mm zastosowano armatę kalibru 76 mm w mniejszej wieży (kopię włoskiej OTO Melara). W Iranie okręty oficjalnie zaklasyfikowano „na wyrost” dla celów propagandowych jako niszczyciele. Na świecie uznawane są jednak powszechnie za fregaty (lekkie fregaty). W literaturze zaś, ze względu na umiarkowaną wielkość, określane bywają nawet jako korwety.
Według części źródeł, stępkę pod budowę prototypowego okrętu „Jamaran” położono jeszcze w 1997 rokuWedług , w nieznanej dacie w 2004 roku.. Podstawowym ośrodkiem budowy była stocznia marynarki w Bandar-e Abbas nad Zatoką Perską. Prototyp wodowano w 2007 roku, a wszedł do służby w 2010 roku. Stał się on zarazem pierwszym większym okrętem wojennym zbudowanym w Iranie.