Zenon Jagodziński (ur. 5 kwietnia 1913 w Samsieczynku k. Nakła, zm. 22 stycznia 1999 w Gdańsku) – polski inżynier telekomunikacji, specjalista z dziedziny radionawigacji i hydroakustyki.

Życiorys Urodził się w rodzinie Gwidona (1880–1914) i Heliodory z domu Matuszewskiej (1884–1969). W 1932 r. zdał maturę w Państwowym Gimnazjum Humanistycznym w Chodzieży. W latach 1933–1938 studiował na Politechnice Lwowskiej, od 1938 r. na Politechnice Warszawskiej.

Po wybuchu II wojny światowej jako podporucznik artylerii brał udział w kampanii wrześniowej, walczył w bitwie nad Bzurą, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Lata wojny spędził w obozach jenieckich: Oflagu II C Woldenberg i Oflagu VII A Murnau, gdzie napisał swoje pierwsze prace naukowe. W kwietniu 1945 r., po wyzwoleniu przez wojska amerykańskie, opuścił obóz jeniecki i wstąpił do 1. Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka.

Po wojnie przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie od września 1945 r. kontynuował studia na Wydziale Elektrycznym Polish University College, będącym wtedy częścią słynnego Imperial Institute of Science and Technology w Londynie, uzyskując w lipcu 1947 r. tytuł magistra inżyniera telekomunikacji.