W listopadzie 1918 wziął udział w rozbrajaniu Niemców, a później wstąpił do Wojska Polskiego.
12 kwietnia 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich, pełniący służbę w 7 pułku artylerii polowej, został mianowany z dniem 1 kwietnia 1919 podporucznikiem artyleriiDz. Rozk. Wojsk. Nr 44 z 24 kwietnia 1919, poz. 1418.. W latach 1919–1920 walczył na wojnie z bolszewikami w szeregach 2 pułku artylerii polowej Legionów. Początkowo pełnił funkcję młodszego oficera baterii, a później dowódcy baterii. Wyróżnił się 28 lipca 1919 kierując ogniem II plutonu 7 baterii w walce o wsie Budkowicze i Gudele. Po zawieszeniu broni pozostawał w macierzystym pułku. 19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w artylerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Na początku 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 2 pap Leg. w garnizonie Kielcach. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 610. lokatą w korpusie oficerów rezerwy artylerii. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 12 pułku artylerii polowej w Złoczowie.