W 1943 został zastępcą Okręgowego Delegata Delegatury Rządu Kraków. Od stycznia 1945, kiedy siły radzieckie zdobyły Kraków, objął tymczasowo obowiązki Okręgowego Delegata Rządu, zajmując się likwidacją struktury (formalnie urzędował do kwietnia 1945). Na przełomie lutego i marca 1945 aresztowany przez Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w Krakowie, w czerwcu 1945 zwolniony na skutek interwencji Zygmunta Żuławskiego. Pozostał jego bliskim współpracownikiem, w tym samym roku wszedł w skład Komitetu Organizacyjnego Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej. Po odmowie jej rejestracji podobnie jak inni członkowie PPSD przystąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej (lubelskiej). W 1946 dokooptowany w skład jej Rady Naczelnej, nie przyjął nominacji w geście protestu przeciwko niedotrzymaniu umowy zjednoczeniowej PPSD z PPS (zakładającego m.in. 10 mandatów poselskich dla PPSD, w tym dla Rzeźnika. Od 1946 skarbnik Rady Wojewódzkiej PPS w Krakowie, od 1947 członek Wojewódzkiego Komitetu i Rady Wojewódzkiej PPS.