Zenobi definiuje ją jako «prawo do dziedzicznego wykonywania udziału, choćby minimalnego lub nawet jedynie idealnego, w władzy królewskiej, czyli państwowej».Zenobi 1976.
Choć miały odmienne pochodzenie — szlachta feudalna i tytularna z nadania suwerena, szlachta miejska z autonomicznego rozwoju — oba stany wykazywały istotne podobieństwa.
Z perspektywy prawnej i porównawczej, nastawionej na podkreślenie zbieżności między różnymi formami władzy publicznej w ancien régime, prawnik Giorgio Cansacchi, były przewodniczący rady prawnej Zakonu Maltańskiego, zauważył, że:
«autonomia lenn może być w pełni porównana z autonomią wolnych komun; tak jak w pierwszych pan feudalny dysponował mniej lub bardziej rozległymi kompetencjami prawa publicznego, tak w drugich oligarchie miejskie posiadały podobne uprawnienia, do tego stopnia, że rady lub consessi, do których należały rodziny szlachty miejskiej sprawujące rządy w mieście, były same określane jako „suwerenne”. Również dziedziczność władzy była w obu klasach szlacheckich porównywalna, ponieważ zarówno w lennach, jak i w miastach rządzonych przez arystokrację władza nad tymi wspólnotami przechodziła na dane rodziny z tytułu urodzenia.»