Irena Baranowska, ps. „Irka” (ur. 1 stycznia 1921 w Grudziądzu, zm. w sierpniu 1944 w Warszawie) – polska działaczka narodowa, harcerka, uczestniczka powstania warszawskiego.
Życiorys Urodziła się 1 stycznia 1921 roku w Grudziądzu, w rodzinie Edmunda, farmaceuty, działacza społeczno-politycznego, komendanta Straży Obywatelskiej w Chorzowie-Batorym, rozstrzelanego przez Niemców w pobliżu Rynku w Katowicach 4 września 1939 roku i Jadwigi z domu Śmierzchalska.
Uczęszczała do Miejskiego Gimnazjum Żeńskiego w Chorzowie (późniejsze IV Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie w Chorzowie). W tym czasie działała w hufcu szkolnym Przysposobienia Wojskowego Kobiet i w chorągwi Śląskiej Organizacji Harcerek. Zaangażowana była także w szkolnym kole sportowym. Gimnazjum ukończyła w 1938 roku, a rok później miała podjąć studia. Ostatni rok przed wojną spędziła w Szkole Gospodarczej w Zakopanem-Kuźnicach.
W okresie niemieckiej okupacji podczas II wojny światowej mieszkała w Krakowie. Należała do Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej. Chcąc uniknąć dekonspiracji, udała się do Staszowa, a następnie do Otwocka, gdzie zamieszkała u swojej koleżanki szkolnej Haliny Domańskiej-Mrozek.